عدالت، یعنـی همیـن،
تو،
دلـم را بُردی.
مـن،
خیالت را…!

i love my eyes when u look into them

i love my name when u say it

i love my heart when u love it

i love my life when u are in it

بـایـد کـسـی را پـیـدا کـنـم


  کـه دوسـتـم داشـتـه بـاشـد (!)


 آنـقـدر کـه یـکـی از ایـن شـب هـای لـعـنـتـی

 
  آغـوشـش را بـرای مـن و یـک دنـیـا خـسـتـگـی اَم بـگـشـایـد...

 
  هـیـچ نـگـویـد!     هـیـچ نـپـرسـد... 


  فـقـط مـرا در آغـوش بـگـیـرد...

وقتی گلدونمنون شکــست ،

پدرم گفت : قسمت بود ..

مادرم گفت : حیف شد ..

خواهرم گفت : کاش دوتا بود ..

اما وقتی دله من شکست ،

کسی حتی به فکرشــم نبود ..

آغوشی باش و مرا به اندازه ی تمام اشتباهاتم بغل کن ،
بدون آنکه حرفی میانمان رد و بدل شود ،
فقط نگاه باشد و نفس ،
زندگی آنقدرها دوام نمی آورد ،
همین حالا هم دیر است.

یک صندلی خالی کنار رویاهایم از آن

توست …

بشینی یا بروی دوستت دارم