هر روز نامه ای می نویسم

         برای او که روزی

                    دستانی گشوده برای من داشت

          او نیست تا بخواند

                     و اما هر روز باد

                                  این رفیق دستان لرزانم

خوب میداند آشیانه این نامه ها کجاست...

دلتنــگم

صـبح بــَر مـے آیـَد .؛

مـُبـتـَلآتــر مـیشــَوَم اَز دیــروز ؛

دَســتــَم رآ بـَر اَعـمآقـِﮧ روز مـیبــَرَم .؛

وَ تــو . . .

هــَمـﮧ جـآیـﮧ دُنـیآے مــَنـے

هوایت که به سرم می زند دیگر در هیچ هوایی، نمی توانم نفس بکشم! عجب نفس گیر است هوایِ بی توئی!         اینا که تو خیابون راه میرن و یهو با خودشون میخندن.   ...                                      آدمایی ان که با خاطره هاشون زنده ان                                                                        دیوونه نیستن فقط یکم خسته ان..     .           انگـــار آخرین سهــــــ ــــ ــم ما از هم همین سکوتـــــــــ ـــــــ ــــ اجباری سـتــــــ ـــ ـ ..